https://mohammadnaseri40.blogfa.com fa blogfa.com Sun, 06 Sep 2026 22:42:10 +0330 https://mohammadnaseri40.blogfa.com/post/138 شب است و دهانِ تیره ی دالان، پر از سکوتِ سرب. در این رَباطِ فرومرده در غبار و دریغ، منم که با تپشِ سردِ خویش میگویم: شکیب ورز و مکن ناله، ای دلِ خسته! چه سود... که این صبوری کهنه، این اژدهای خفته به گنجینه ی درون، دیگر نه همدم است و نه درمانی؛ که خود، گسیخته پیوند و خصمِ جان شده است. نهیب میزندش عقل سالخورده به مهر، که: بندرنگ و شکیبا باش! اما من، در آینه‌ های تاریک این شب شرور ، میبینم آن سایه خاموش و سهمگین را که دارِ خویش بر میافرازد بر پهنه این دشت بی‌ Sun, 06 Sep 2026 22:42:10 +0330 mohammadnaseri40 mohammadnaseri40.blogfa.com/post/138 https://mohammadnaseri40.blogfa.com/post/137 بازی عشق چیست این شور؟ کدامین شَرَرِ باستانی‌ ست؟ کز پسِ پرده‌ ی تقدیر نماید رخِ خویش؟ گاه مجنون کُنَد و بادیه در بادیه، سرگشته و حیران رانَد! سنگ در سینه‌ ی اندیشه و عقل افکند و سلسله بر پایِ خرَد بندَد و عریان خوانَد! شورِ سودی‌ ست که بر تارکِ سر می کوبد، سر به صحرای جنون می‌ ساید... گاه اما، آتشی جان گَز و جانسوز و جگر خوار شود؛ سوز در استخوان افکند و در سینه گداز! آه از این شعله که بر پود و پرِ دل بارد، استخوان‌ پاره بسوزد به ستم، خاکِ پرورده به حسرت ز Sat, 05 Sep 2026 05:23:36 +0330 mohammadnaseri40 mohammadnaseri40.blogfa.com/post/137 https://mohammadnaseri40.blogfa.com/post/136 نشسته‌ ام به برهوت اتاقی سرد، و می تراود از در و دیوار، یاد. یاد رفیقان... آه، این کاروان غارتگر، که هر یکی به بهایی، متاعی از من برد. سلامشان، نفسِ گرمِ اژدها بود، که می‌ فریفت به گرمی، ولیک می‌ سوزاند. و دست‌ هاشان، انگار، ریشه داشت در طلب. هر آنچه را که به من بود، به خویش میخواندند. یکی رسید و چراغ نگاهِ من برداشت، که چشم‌ های خودش سخت بی‌ فروغ افتاده. یکی صدای مرا خواست، تا سکوتِ خویش را، به زخمه‌ ای بفروشد، به قیمتی ساده. Fri, 04 Sep 2026 21:53:26 +0330 mohammadnaseri40 mohammadnaseri40.blogfa.com/post/136 https://mohammadnaseri40.blogfa.com/post/135 چه شومیِ غریبی خفته در تدبیرِ این مسلخ! نگاه کن، چگونه این حریصانِ تناور پیکرِ فرتوت، گدایانند در پوستینِ سرورانِ عصر؛ گرسنه چشمی‌ شان را، نه این خورشید و نه این خوانِ گردون سیر خواهد کرد، که هر چه اژدهای آزمندی بیش‌ تر بلعد، شکم‌ گاهش تهی‌ تر، کاسه‌ ی حرصش پر از تشویش خواهد ماند. به هر سو می دوند، آسیمه‌ سر، بر گرده ی توفانِ نیرنگ و فرومایگی؛ پیِ یک گامِ پاک از روحِ سرگردان، پیِ آیینه‌ ی رخشانِ وجدان در لجنزاران. Thu, 03 Sep 2026 06:15:39 +0330 mohammadnaseri40 mohammadnaseri40.blogfa.com/post/135 https://mohammadnaseri40.blogfa.com/post/134 من به صلحِ ریشه‌ ها باور دارم، آنگاه که زمین از چکاچکِ خشم و هیاهوی تازیانه ها به ستوه آمده است. و تو آمدی؛ از تبارِ خورشید و باران، از تبارِ آن دریانوردی که بادبان هایش را تنها برای نجاتِ غریق ها برافراشه... یار دیرینم : در جغرافیایی که مدام میانِ ما و روشنایی، دیوار و مرز میکشند، نگاهِ تو برایم نقشه‌ ی بی‌ مرزِ یک وطنِ آرمانی ست؛ سرزمینی که در آن، هیچ کلمه‌ ای به اسارت گرفته نمیشود و هر انسان، آیینه‌ ای‌ ست صیقلی، تا شکوهِ فراموش‌ شده‌ اش را در دیگری Mon, 31 Aug 2026 20:16:48 +0330 mohammadnaseri40 mohammadnaseri40.blogfa.com/post/134 https://mohammadnaseri40.blogfa.com/post/133 من از تبارِ همان لحظه‌ ام که خاک، نامِ مرا در عبورِ باد شنید و در تراکمِ تاریکِ یک جنینِ سکوت جرقه‌ ای به تماشای نیستی بارید. نگاه کن، رفیق دیرینم ! جهان تقاطعِ نوری‌ ست در نهایتِ زخم و ما مسافرانِ شتابانِ قطره‌ ای هستیم که از تجلیِ دریا چکیده بر تنِ برگ. چرا هراس از این امتدادِ خالیِ فصل؟ کدام دست، میانِ من و حقیقتِ من دیوارِ فاصله را چید؟ مگر بلوغِ درون را نمیتوان فهمید در آن پرنده که بر ارتفاعِ مرگ پرید؟ من از نهایتِ شک آمده‌ ام، از انهدامِ تن و جست‌ و Mon, 31 Aug 2026 20:15:53 +0330 mohammadnaseri40 mohammadnaseri40.blogfa.com/post/133 https://mohammadnaseri40.blogfa.com/post/132 ما ساکنانِ طولانی‌ ترین بلاتکلیفیِ تاریخیم؛ نه آنچنان مرده که خاک، نام مان را از دفترِ باد پاک کند؛ نه آنچنان زنده که فردا بر شانه ما دست بگذارد و بگوید: بر خیزید. ما میانه دو در ایستاده ایم: دری که پشتِ آن هزار سالِ رفته با دندان‌ های سردِ خویش به استخوانِ خاطره میخندد؛ و دری که هنوز کلیدش را هیچ پیامبری در جیبِ آفتاب نیافته است. شب، این کاتبِ پیرِ سیاه‌ پوش، هر شام بر لوحِ پنجره‌ ها مینویسد: صبر ؛ و صبح، با دست‌ های لرزانِ خویش آن واژه را از چشمِ ما Wed, 26 Aug 2026 16:15:49 +0330 mohammadnaseri40 mohammadnaseri40.blogfa.com/post/132 https://mohammadnaseri40.blogfa.com/post/131 در این غبارگاهِ مه‌ آلودِ روزگار، آنجا که جغدِ وهم، سرودِ خِرد سرود، بر تختگاهِ باد، مردی نشسته خیره‌ سر و ژاژخای و مست؛ پنداشته ست، توسنِ خورشید رامِ اوست! ردای فضل بر تنِ پوسیده اش کشید، اما دریغ و درد! تار و پودِ ردایش، پلاسِ جهل. در دستِ او پیاله ی چوبینِ ادعاست، پندارد آبِ چشمه‌ ی خضر است در پیاله و، سیرابِ حکمت است... غافل که زهرِ تلخِ جهالت سر میکشد مدام. سخن میراند از ژرفایِ بحر و رازِ افلاک و سرّ حق، لفظش پر از طنطنه، مغزش تهی ز مغز! پایش به گِل Sun, 23 Aug 2026 22:45:14 +0330 mohammadnaseri40 mohammadnaseri40.blogfa.com/post/131 https://mohammadnaseri40.blogfa.com/post/130 من از قلبِ تموزِ پیر می‌ آیم، از آن چله‌ نشینِ داغِ تابستان. جهان، سردابه ی تنگی‌ ست بس تاریک، و انسان، این شگرفِ خسته‌ از ایام، به سوگِ مهربانی‌ های خود، خاموش بنشسته ست. من اما، زاده‌ ی تیرم... همان خورشیدِ آتش‌ نایِ بی‌ پروا! مرا زادند تا در این شبِ دلمرده ی قطبی، به دور از کینه‌ ها، در خویشتن سوزم؛ که در آتشگهِ سینه‌، شراری نو برافروزم، برای دست‌ های سرد و لرزانِ تبارِ آدمیزادان. دلم، مِحرابِ همدردی ست، و در آیینِ من، ای دوست! به جز عشقِ بشر، رسمِ کهن‌ Sat, 22 Aug 2026 16:06:57 +0330 mohammadnaseri40 mohammadnaseri40.blogfa.com/post/130 https://mohammadnaseri40.blogfa.com/post/129 آنتن‌ های آهنی به آسمان چنگ میزنند و دعا در ازدحام پیکسل‌ ها گم میشود. اما... خدا در کوچه‌ پس‌ کوچه ی گوشی‌ های خاموش کودکی را پیدا میکند که هنوز بلد است به آسمان نگاه کند... محمد ناصری #محمد_ناصری_اهواز https://t.me/mohammadnaseri40 Sat, 22 Aug 2026 16:06:08 +0330 mohammadnaseri40 mohammadnaseri40.blogfa.com/post/129