افکار ژولیده

رنجِ بوالهوسی

فرشتگانِ عهد شکن

زبان های چُلاق

دست های بی برکت

چشمهایی که صاعقه باران می کنند معصومیت را

                            وفاداری های رنگ پَریده

                                           لب های بی عاطفه

                                                   مغزهای افیون زده!

چقدر تاسف آوراند در این فاجعه

در این آشوبِ اخلاقی...

 

اینک آدمیان به زخم زدنِ هم مشغول اند

                                      میان توقع ، طمع؛

خم شده زیر بار کیسه های پُر شده از نکبت ،

                                           درد وجدان ماسک انکار...

 

همه شَبَح شده اند و غرق

    غرقِ در جنون و تباهی و تکرار...

 

#محمد_ ناصری_اهواز

12/3/1394

http://www.mohammadnaseri40.blogfa.com