*لحظه ی اکنون *

در لحظه ی اکنون، مزه حقیقتی جاری
در عالم کنونی ماست؛
و
رهایی از گذشته و فرداهایی که هنوز نیامده اند...
در لحظه ی اکنون بودن، آغاز بیداری ست؛
و
زیستن در اکنون ذهن را ساکت و بی قراری را به قرار تبدیل می کند.
هیاهوی درون آدمی را خاموش، شورش های درون آدمی را به امکان ها و فرصت ها تبدیل می کند.
هراس و شتابزدگی را خلع سلاح و ناظر را به ناظم هدایت می کند.
مانند طفلی که مادر خود را نظاره است، یاد می گیرد، آموزش پذیر می شود و به بلوغ می رسد.
ذهنی که در گذشته و فرداست، بیمار است، آرامش ندارد، قضاوتگر است، شهود ندارد، حضور ندارد و حضور در اکنون را تجربه نمی کند.
ذهن انسان عصر امروز بیمار است، وسواس دارد، زشتی ها را می بیند و می سازد، روح والای کلمات را به بدی نشخوار می‌کند و در چرخه ی معیوبی از بدگمانی گرفتار...
عذاب وجدان های گذشته را بر دوش می کشد، خود را شلاق می زند و سقوطی سخت می کند به تاریک ترین بخش وجود خویش؛
آگاه بودن به حضور خویش، والاترین رسالت آدمی‌ست برای رسیدن به سرور، سکوت، آرامش و شعف درونی...
آدمی که به بودنِ خود پی ببرد، به بودنِ خالص خویش رسیده و صدای سکوتِ هستی را ادراک می کند، زبان پرندگان، درختان، نجوای پنهانیِ ستارگان و نگاهِ ماه به ما را خواهد دید و شنید...

محمد ناصری
#محمد_ناصری_اهواز