منازعه بی وقفه ی زمان با نَفس خویش
تحمیل فردیت خویش بر دیگران
تسلیم تمنای نَفس خویش
مَست و مسخ زمان
اسارت بی وقفه ی مکان
اسیر دایره ی امن
و
نظام خودپسندی خویش
و
هرگاه تسلیم تمنای نَفس خویش می شویم
زمان عفونت کرده
آب از سرچشمه ی حقیقت گِل آلود می شود...

من
سالهاست تن به ماتریکس نظم نوین نداده ام
و
دانستم زیبایی در آغاز فقیر
و در انتها غنی مان می کند
زیرا که در انتها میرانده می شویم؛

اما...
اکنون در منازعه ی بی وقفه ی زمان
با نَفس خویش
بشر به واژگانی از جنس آتش
نیاز دارد...

محمد ناصری
#محمد_ناصری_اهواز